விஜய் மீதான கவர்ச்சி ஜனநாயகத்தை தாங்குமா?

தமிழக அரசியலில் “USP” (Unique Selling Proposition) அல்லது தனித்துவ அரசியல் அடையாளம் என்ற கருத்து கடந்த சில ஆண்டுகளில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக மாறியுள்ளது. குறிப்பாக சமூக ஊடகங்கள், சினிமா கலாச்சாரம், ரசிகர் மன்ற அமைப்புகள், அரசியல் மீதான இளைஞர்களின் விரக்தி மற்றும் புதிய மாற்றத்திற்கான எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை இணைந்த போது, ஒரே நபரின் கவர்ச்சி முழு அரசியல் இயக்கத்தையும் தாங்கும் நிலை உருவாகியுள்ளது. இந்தச் சூழலில் விஜய் அரசியல் வருகை, தமிழக அரசியலில் “தலைவர் USP” மற்றும் “வேட்பாளர் நம்பகத்தன்மை” ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு அரசியல் இயக்கம் உருவாகும் போது பொதுவாக இரண்டு அடுக்குகள் தேவைப்படுகிறது. முதல் அடுக்கு உணர்ச்சி சார்ந்த அரசியல். இரண்டாவது அடுக்கு நிர்வாக மற்றும் சமூக அடிப்படையிலான அரசியல். விஜயின் அரசியல் உருவாக்கத்தில் முதல் அடுக்கு மிக வலுவாக உள்ளது. தலைமுறைகளை கடந்து வந்த சினிமா அறிமுகம், “சுத்தமான மனிதர்” என்ற கற்பனை, பழைய அரசியல் அமைப்புகளில் இருந்து விலகி நிற்கும் முகவரி, இளைஞர்களின் எதிர்பார்ப்பு, நேரடியான பேச்சு முறை, அதிகார எதிர்ப்பு மனநிலை போன்றவை அவரின் USP ஆக செயல்படுகின்றன. ஆனால் தேர்தல் என்பது ஒரே நபரின் பிரபலத்தால் மட்டுமே இயங்கும் அமைப்பு அல்ல. அது ஆயிரக்கணக்கான உள்ளூர் உறவுகள், சமூக சமநிலைகள், கட்சி அமைப்பு, வாக்குச் சாவடி முகாமைத்துவம், நலத்திட்ட அணுகல், சமூக நம்பிக்கை போன்ற அடுக்குகளின் மீது தங்கியுள்ளது.

இதனால் ஒரு முக்கியமான முரண்பாடு உருவாகிறது. மக்கள் தலைவரை விரும்பலாம்; ஆனால் அவரின் வேட்பாளரை நம்ப வேண்டிய கட்டாயம் தனியாக உருவாகிறது. “விஜய் பிடிக்கும்; ஆனால் இந்த வேட்பாளர் யார்?” என்ற கேள்வி ஒரு ஜனநாயக அமைப்பில் மிகப் பெரிய அரசியல் உண்மையாக மாறுகிறது.

தமிழக அரசியல் வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது, தனிநபர் கவர்ச்சியின் அடிப்படையில் உருவான அரசியல் புதிதல்ல. அண்ணா, கலைஞர், எம்ஜிஆர், ஜெயலலிதா போன்ற தலைவர்கள் மிக வலுவான தனிப்பட்ட அரசியல் அடையாளங்களை கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் நீண்ட காலம் நிலைத்ததற்கான காரணம் வெறும் கவர்ச்சி அல்ல. அவர்கள் மாவட்டச் செயலாளர்கள், பகுதி கட்டமைப்புகள், நலத்திட்ட விநியோக வலை அமைப்புகள், இரண்டாம் நிலை தலைவர்கள், கட்சி ஒழுங்கு மற்றும் அரசியல் தத்துவ அடையாளம் போன்றவற்றை உருவாக்கினர். அதாவது “தலைவர்” ஒரு உணர்ச்சி மையமாக இருந்தாலும், “அமைப்பு” தான் ஆட்சியை தாங்கியது.

புதிய அரசியல் இயக்கங்களின் சிக்கல் என்னவெனில், அவை பெரும்பாலும் மேல் அடுக்கை மட்டுமே கொண்டிருக்கும். சமூக ஊடக ஆதரவு, கூட்ட நெரிசல், ரசிகர் உற்சாகம், மீம் கலாச்சாரம், காட்சியியல் சக்தி போன்றவை ஆரம்பத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். ஆனால் உள்ளூர் நிர்வாக அனுபவம், சமூகப் பிரச்சினைகளை கையாளும் திறன், வட்டார நம்பிக்கை, அரசியல் பயிற்சி பெற்ற வேட்பாளர்கள் ஆகியவை இல்லாதபோது, அந்த இயக்கம் தேர்தல் வெற்றியை அமைப்பு சார்ந்த சக்தியாக மாற்ற முடியாமல் போகும் அபாயம் உருவாகிறது.

இது ஜனநாயகத்தில் இருவிதமான விளைவுகளை உருவாக்கும். ஒரு பக்கம், இத்தகைய புதிய USP அரசியல் தேக்கம் அடைந்த அமைப்புகளை சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது. இளைஞர்களை அரசியலுக்கு இழுக்கிறது. பழைய கட்சிகளை தங்கள் மொழி, அணுகுமுறை மற்றும் பொறுப்புணர்வை மறுபரிசீலனை செய்யத் தள்ளுகிறது. அரசியல் மீதான ஆர்வத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறது. “மாற்றம் சாத்தியம்” என்ற உணர்வை உருவாக்குகிறது. இது ஜனநாயகத்திற்கு தேவையான ஒரு உயிர்ச்சக்தி. ஆனால் இதன் எதிர்மறை பரிமாணமும் மிக முக்கியமானது. அரசியல் முழுவதும் ஒரே நபரின் கவர்ச்சியைச் சுற்றி நகர ஆரம்பித்தால், ஜனநாயகம் மெதுவாக கொள்கை விவாதத்தில் இருந்து காட்சியியல் நுகர்வாக மாறத் தொடங்கும். மக்கள் சட்டமன்ற உறுப்பினரை அல்ல, தலைவரின் முகத்தை வாக்களிக்க ஆரம்பிப்பார்கள். இதனால் உள்ளூர் பொறுப்புணர்வு குறையும். MLA அல்லது உள்ளாட்சி பிரதிநிதியின் அரசியல் அர்த்தம் மெலிதாகும். விமர்சனம் கூட கொள்கை அடிப்படையில் இல்லாமல், உணர்ச்சி அடிப்படையில் நடைபெற ஆரம்பிக்கும்.

இது வெறும் “சினிமா அரசியல்” என்ற எளிய விமர்சனத்தை விட ஆழமான பிரச்சினை. உண்மையான அபாயம் என்னவெனில், அரசியல் ஒரு குடிமை உறவாக இல்லாமல், ஒரு மீடியா உறவாக மாறும் அபாயம். அதாவது மக்கள் மற்றும் அரசியல் அமைப்புகளுக்கு இடையிலான தொடர்பு நேரடி சமூக அனுபவத்தின் மூலம் அல்லாமல், திரைமூலம் உருவாகும் கற்பனை வழியாக மட்டுமே அமையத் தொடங்கும். ஆனால் தமிழக அரசியல் கலாச்சாரத்தின் தனிச்சிறப்பு இதற்கு முழுமையாக இடமளிக்காது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

தமிழக வாக்காளர்கள் உணர்ச்சி வசப்பட்ட அரசியல் பங்கேற்பாளர்களாக இருந்தாலும், அவர்கள் அதே நேரத்தில் மிகவும் நடைமுறை அரசியல் மதிப்பீட்டாளர்களும் ஆவர். தலைவரை விரும்பியும் வேட்பாளரை நிராகரிக்கும் அரசியல் அறிவு தமிழகத்தில் உள்ளது. நலத்திட்டங்கள், நிர்வாக திறன், மாநில உரிமைகள், மொழி அரசியல், சமூக நீதி, உள்ளூர் பிரச்சினைகள் ஆகியவற்றை வாக்காளர்கள் தீவிரமாக கவனிக்கிறார்கள். இதனால் விஜயின் USP ஆரம்பத்தில் பெரிய அரசியல் அதிர்வை உருவாக்கலாம். அது வாக்கு சதவீதத்தை உருவாக்கலாம். இளைஞர் இயக்கத்தை உருவாக்கலாம். பழைய கட்சிகளின் ஆதிக்கத்தை சவாலுக்கு உட்படுத்தலாம். ஆனால் வேட்பாளர் தரம், கட்சி அமைப்பு, உள்ளூர் தலைமை வளர்ச்சி போன்றவை இல்லாமல் அந்த ஆற்றல் நீண்டகால ஆட்சிச் சக்தியாக மாறுவது கடினம்.

இறுதியாக ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை கேள்வி இதுதான்: ஒரு தலைவர் தனது கவர்ச்சியை நிறுவனம் ஆக மாற்ற முடியுமா? ஒரு அரசியல் இயக்கம் ஒரே நபரின் அடையாளத்தை தாண்டி, பல அடுக்குகளைக் கொண்ட பொது அரசியல் அமைப்பாக வளருமா? அது வளரவில்லை என்றால், ஜனநாயகம் மெதுவாக தனிநபர் சார்ந்த அதிகார அமைப்பாக மாறும். உள்கட்சி விமர்சனங்கள் பலவீனப்படும். கொள்கை விவாதங்கள் குறையும். வாரிசு அரசியல் குழப்பமாகும். உள்ளூர் பிரதிநிதித்துவம் வெறும் காட்சியியல் சின்னமாக மாறும். ஆனால் அதே இயக்கம் திறமையான உள்ளூர் தலைவர்கள், வெளிப்படையான வேட்பாளர் தேர்வு, அரசியல் பயிற்சி, கொள்கை அடிப்படையிலான உரையாடல், சமூக பங்கேற்பு ஆகியவற்றை உருவாக்கத் தொடங்கினால், ஆரம்பகட்ட USP ஜனநாயகத்தை பலப்படுத்தும் புதிய அரசியல் சக்தியாக மாறும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது.

தமிழக அரசியலின் எதிர்காலம், ஒரே தலைவரின் கவர்ச்சியில் அல்ல; அந்த கவர்ச்சி சமூக நம்பிக்கையையும் மற்றும் நிறுவனங்களையும், பொறுப்பு உணர்வையும் உருவாக்கும் திறனில் தான் நிர்ணயிக்கப்படும்.