கீழக்கரை நகரத்தில் ஒரு காலத்தில் அனைவரின் வாயிலும் ஒலித்த ஒரு முக்கிய பிரச்சினை—தெருநாய்களின் அதிகரிப்பு. பள்ளி மாணவர்கள், பெண்கள், முதியவர்கள் என பலருக்கும் அச்சத்தை ஏற்படுத்திய இந்த நிலைமை, தேர்தல் தொடங்கும் முன்புவரை சமூகத்தின் மைய விவாதமாக இருந்தது.
அந்த நாட்களில், பொதுமக்கள் மட்டுமல்ல; அரசியல் வட்டாரங்களும் இந்த பிரச்சினையை முக்கியமாக எடுத்துக் கொண்டதாகத் தோன்றியது. “நாய் தொல்லைக்கு நிரந்தர தீர்வு தேவை” என்ற கோஷங்கள் ஒலித்தன. சமூக ஊடகங்கள், சந்திப்புகள், உள்ளூர் விவாதங்கள்—எங்கும் இதே பேச்சு.
ஆனால், தேர்தல் அதிகாரப்பூர்வமாக தொடங்கியவுடன், இந்தக் குரல்கள் திடீரென மங்கிவிட்டன. ஒருகாலத்தில் தினசரி பேசப்பட்ட பிரச்சினை, இப்போது அரசியல் அட்டவணையிலிருந்து முற்றிலும் மறைந்தது போல உள்ளது.
இப்போது கவனம் மாறியுள்ளது. பிரச்சினையை தீர்க்க வேண்டிய அவசரம் பின்தள்ளப்பட்டு, வேட்பாளர்களின் பின்னால் அலைவது, பிரச்சார கூட்டங்கள், அணிவகுப்புகள், ஆதரவு வெளிப்பாடுகள்—இவையே முக்கியமாகி விட்டன. பொதுமக்களின் அன்றாட சிக்கல்கள், தேர்தல் ஆர்வத்தின் பின்னணியில் மறைந்து போகின்றன.
இந்த மாற்றம் ஒரு அடிப்படை உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது:
நாம் பிரச்சினைகளை மையமாகக் கொண்டு அரசியலை நடத்துகிறோமா, அல்லது அரசியலை மையமாகக் கொண்டு பிரச்சினைகளை மறக்கிறோமா?
தெருநாய் பிரச்சினை இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை. அது இன்னும் வீதிகளில் உள்ளது. ஆனால், அதை பற்றி பேசும் ஆர்வம் மட்டும் குறைந்து விட்டது. இது வெறும் ஒரு நகரத்தின் கதையல்ல; தேர்தல் நேரங்களில் பொதுவாக நிகழும் ஒரு சமூக மனநிலையின் பிரதிபலிப்பு.
இந்த சூழலில், பொதுமக்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானதாகிறது. தேர்தல் என்பது வெறும் ஆதரவு காட்டும் நிகழ்வு அல்ல; அது பொறுப்பை கேட்கும் தருணமும் ஆகும்.
வாக்கு கேட்டு வருபவர்களிடம்:
- “இந்த பிரச்சினைக்கு உங்கள் செயல் திட்டம் என்ன?”
- “தேர்தல் முடிந்த பின் இதை எப்படி முன்னெடுக்கப் போகிறீர்கள்?”
என்ற கேள்விகளை கேட்கும் நேரம் இதுதான்.
ஏனெனில், பிரச்சினைகள் மாறவில்லை… ஆனால் நமது கவனம் மாறிவிட்டது.
அதை மீண்டும் சரியான திசையில் கொண்டு வருவது—மக்களுடைய விழிப்புணர்வும், கேள்வி கேட்கும் துணிவும் தான்.
You must be logged in to post a comment.